gov-civil-vilareal.ptDiepe sneden: de nacht vreet de wereld
>De wereld van horror is enorm. Met zoveel films over het hele spectrum van budget, studiobetrokkenheid, kwaliteit, beschikbaarheid en vooral pure bangmakerij, het helpt om getrainde professionals een aantal van de oudere en/of minder bekende aanbod. Dat is waar Team Fangrrls om de hoek komt kijken met Deep Cuts, onze serie gewijd aan het halen van de verborgen juweeltjes van horror uit de kluis en in je nachtmerries. Vandaag zetten we onze tanden in het unieke zenuwslopende Franse zombiedrama De nacht eet de wereld.
Uit elkaar gaan kan een hel zijn. Er is een unieke angel als je je spullen van de ex ophaalt, daar in een doos liggen al die kleine stukjes van jou, verzameld als afval, opzij gegooid als gemakkelijk weggegooide herinneringen. Het is nog erger voor de introverte Sam (Anders Danielsen Lie), de onwaarschijnlijke held van het Franse horrordrama De nacht eet de wereld op . Hij komt niet alleen aan bij het appartement van zijn ex-vriendin om haar te zien met haar nieuwe beau, maar wordt ook verrast door een feest in volle gang. Temidden van deze rauwe feestvierders, schijnt zijn ellende als een donker baken. Om aan hun starende blikken te ontsnappen, trekt de norse Sam zich terug in een lege kamer om zijn spullen te pakken en te wachten op het 'praat' dat zijn ex-vriendin hem heeft gevraagd. Maar ze komt nooit. In plaats van die zeker ongemakkelijke ontmoeting valt Sam in slaap en ontwaakt in een wereld die getransformeerd en verschrikkelijk is.
In de nacht scheurde een mysterieuze plaag door de straten van Parijs, waardoor de feestvierders voor zijn deur in hersenloze, vleesetende zombies veranderden. Sam wordt wakker in een stil en vernield appartement. Meubels worden omgegooid, bloed smeert de muren, en wanneer hij eindelijk zijn ex vindt, is de helft van haar gezicht weggenomen, terwijl de andere helft uitvalt om hem te bijten. Sam tuurt door de ramen en realiseert zich dat de straten beneden onveilig zijn. Dus barricadeert hij zichzelf in het gebouw, zoekt voedsel en wapens uit verlaten appartementen en sluit die met slepende ondoden veilig op. Zijn verhaal zal een overlevingsverhaal zijn aan het einde van de wereld.
Gebaseerd op de roman van Pit Agarmen, De nacht eet de wereld op is een ongewone zombiefilm in die zin dat het zich concentreert op slechts één man, die ervoor kiest geen held te zijn, maar zich gewoon te verbergen voor de rottende, hongerige wereld buiten. Sams plan is kortzichtig, maar het houdt hem in leven. Maar naarmate de dagen verstrijken, is overleven onvoldoende. Om opschudding te voorkomen, wendt Sam zich tot zijn oude cassettebandjes voor troost. Hij maakt muziek met achtergelaten spullen, zoals speelgoed, een bandrecorder, drinkglazen en een vochtige spons. En hij maakt een huisdier van een gapende zombie die opgesloten zit in een afgesloten lift. Toch knaagt zijn eenzaamheid meedogenloos aan hem. Zoals hij deed op het feest, heeft Sam zich van de wereld afgescheiden en isoleerde hij zichzelf in een bestaan met minimale risico's en zonder mensen.
We weten nooit wat Sam's ex-vriendin tegen hem wilde zeggen. Maar wanneer een overlevende zijn eenzaamheid binnendringt, krijgen we een goed idee. Uitgerust met een rugzak en een paar waarheidsbommen, breekt Sarah (Golshifteh Farahani) Sam's safe house binnen en door zijn barrières. Ze vertelt Sam dat ze het heeft overleefd door van plaats naar plaats te gaan op zoek naar iets dat de moeite waard is. Ze berispt Sam vanwege zijn afkeer van risico's en wijst erop dat zijn omstandigheden niet zijn verslechterd, maar hoe kunnen ze op deze manier beter worden? Deze twee bespreken het voortbestaan van de zombie-apocalyps, maar het is een metafoor over stagnatie en angst. Sams leven is niet zo veel veranderd sinds de zombie-apocalyps. Angst dreef hem ertoe zichzelf af te sluiten, fysiek en emotioneel, op het feest en in zijn relaties. En hier - aan het einde van de wereld - heeft hij het weer gedaan. Maar de laatste daad van De nacht eet de wereld op daagt hem uit om te veranderen. Niet alleen om te overleven, maar ook om live. Hierdoor daagt de film het publiek uit om na te denken over hun eigen stagnatie, die angst die hen ervan weerhoudt echt te leven. En daar levert dit verhaal zijn meest beklijvende beet.
Terwijl er knappende zombiehordes, grimmig bloed en verontrustend geweld zijn, vormt de echte horror in het hart van De nacht eet de wereld op is Sam's zelfopgelegde isolement. In zijn speelfilmdebuut gebruikt Dominique Rocher stilte voor een huiveringwekkend effect. De zombies kreunen of grommen niet, maar schreeuwen zwijgend met betastende handen en licht klikkende tandenknarsen. Hun stilte is uniek zenuwslopend, waardoor ze gevaarlijker en minder menselijk zijn. Voor een groot deel van de film is de enige muziek diëgetisch, gemaakt door Sam of gespeeld in zijn Walkman. Dus de enige geluiden in deze wereld zijn van hemzelf. Dit schaarse geluidsontwerp omhult ons in zijn verstikkende gevoel van isolement. Het geluid van Sarah's stem is een enorme opluchting. Maar dit rustgevende is van korte duur, aangezien dit sluwe drama zijn rommelige, gekke climax binnendringt.
Als je op zoek bent naar een zombiefilm boordevol bloedige slachtingen en vleesverscheurende decorstukken, De nacht eet de wereld op zal niet bevredigen. Maar als je honger hebt naar iets nieuws en riskant, raad ik Rochers opzwepende, slimme en emotioneel meeslepende draai aan het genre ten zeerste aan.
